Selecteer je gehuurde accommodatie voor alle info
Terschelling: beziens- waardigheden
Bezienswaardigheden die een bezoekje waard zijn.
Je bent hier op een van de donkerste plekjes van Europa. Een plek waar de sterrenhemel bijna tastbaar is. Je kunt hier de Melkweg zien en sterrenbeelden spotten.
Op Terschelling koesteren we de duisternis. De donkerte is een van de rijkdommen van ons waddengebied en belangrijk voor mensen, planten en dieren. Daarom is het oostelijke deel van Terschelling, met natuurgebied de Boschplaat, bekroond met het internationaal predicaat Dark Sky Park. In zo’n park blijft de duisternis behouden en zijn mensen welkom om de schoonheid met alle zintuigen zelf te ervaren.
Ook zijn er excursies te boeken met Staatsbosbeheer waarbij u uitleg krijgt over de sterrenhemel en dark sky.
Dit natuurgebied is een Europees natuurreservaat. Je vindt hier een breed strand vol grote groepen vogels soms zelfs een zeehond. Aan de waddenkant ziet u zomers de lamsoor bloeien wat echt mooie paarde velden dan zijn (let op het is beschermd) ook is er een bos wat natuurlijk is ontstaan een van de grootste natuurlijke bossen van de Waddeneilanden: de Berkenvallei. Jaarlijks broeden er duizenden vogels op de Boschplaat. Ook grote kolonies meeuwen, lepelaars, verschillende soorten sterns. En in het voor en na jaar komen er honderdduizenden vogels op doortrek lang of komen hier even op adem. Ook de vele planten die je hier kan vinden is best uniek zoals de vele soorten orchideeën maar ook vlees etende planten. U kunt een gedeelte bekijken op de fiets er loopt een stukje fietspad door heen maar u kunt te voet nog veel meer zien en ontdekken. Hou er wel rekening mee dat een gedeelte afgesloten is in het broodseizoen. Ook worden er excursies georganiseerd zodat u onder leidingen van een gids de Boschplaat op gaat.
Dit monument treft u aan langs de Badweg in oosterend als u naar het strandfiets aan de rechterkant. Sil de Strandjutter is een boek geschreven door Cor Bruijn en speelde zich af in en rond om Oosterend. In 1976 is het als televisieserie opgenomen. Het huis waar de serie is opgenomen kunt u vinden langs de duinweg in Oosterend net voor de Lijkweg.
Het drenkelingenhuisje van Terschelling was vroeger een redmiddel voor gestrande schippers. De schipbreukelingen konden dan in dit huisje schuilen wat ervoor zorgde dat ze niet op het strand in weer en wind moesten blijven. Het was echt hun redding! Het was een erg cruciale plek, want de zee kon en kan hier erg woest zijn. Het kwam dus best vaak voor dat er schipbreuken waren. Ze konden dat in het huisje een nacht overnachten totdat de storm over was. Daarna liepen ze langs het strand richting het dorp Oosterend om hulp te vragen.
Als je er naartoe wilt lopen, is het vanaf het laatste strandtent (Heartbreak hotel) nog zo’n 7 kilometer. Ook gaan er huifkar excursies naar toe.
De Sint Janskerk in Hoorn is een van de oudste bouwwerken op het eiland. Het gebouw dateert van de 13e eeuw. In 1230 was er reeds sprake van de bouw van een kapel op deze plaats. Het is een eenbeukige kerk met een kleine, maar zware toren aan de westkant. Rond de kerk is een kerkhof dat nog altijd als begraafplaats wordt gebruikt.
Tussen 1963 en 1969 werd de kerk gerestaureerd. In de ruimte onder de toren zijn voorwerpen zoals munten en bouwfragmenten te bezichtigen die tijdens de restauratie in de bodem zijn gevonden. De kerk is een rijksmonument. De kerk wordt gebruikt voor kerkdiensten van de Hervormde gemeente Oost Terschelling en voor bruiloften, concerten en begrafenissen.
De oorspronkelijke graanmolen is in 1838 gebouwd op Dellewal en verhuisd in 1876 naar Formerum. Nu kunt u er terecht voor een bakje koffie en heerlijk cranberrygebak.
in Formerum is een van de beroemdste Terschellinger, de ontdekkingsreiziger en cartograaf Willem Barentsz in steen vereeuwigd. Met zijn bemanning overwinterde hij in 1596-1597 op Nova Zembla. Helaas is Willem Barentsz zelf bij dit hachelijke avontuur om het leven gekomen. In het museum Het Behouden Huys, genoemd naar de hut die de mannen op Nova Zembla hadden gebouwd, is het hele verhaal van Willem Barents en zijn bemanning uitvoerig te zien.
Tussen 1652 en 1784 hebben zich maar liefst vier Engels-Nederlandse oorlogen afgespeeld. Op 19 augustus 1666 werd de in-het-Vlie-aanwezige Nederlandse vloot bijna volledig afgebrand door de Engelsen en zij besloten daarop ook om Terschelling met een bezoekje te vereren. Minder dan 1/10 deel van de aanwezige gebouwen op West-Terschelling overleefde de vuurzee, waaronder de Brandaris en de Nederlands Hervormde Kerk.
Het verhaal gaat dat een compagnie Engelsen verder oostwaarts zou zijn getrokken om de overige dorpen op het eiland te 'brandschatten'. Door weersomstandigheden konden de Engelsen op de hoogte van Baaiduinen niet goed zien wie de staande figuren in de verte waren. Zij vroegen dit aan een oud vrouwtje, welke antwoordt met de beroemde woorden: "Er staan er bij honderden en er liggen er bij duizenden". Zij doelde hier op de grafstenen van het Stryper Kerkhof. Hiervan schrikken de Engelsen zo, dat ze rechtsomkeert maken. Zo zou het Stryper Wyfke de overige dorpen en buurtschappen van het eiland gered hebben.
De Brandaris op de westhoek van Terschelling is de bekendste én oudste nog bestaande vuurtoren van Nederland. In 1323 werd door de stad Kampen opdracht gegeven voor de bouw van een “voerhuijs oft eijn merke”. Deze was bedoeld voor het begeleiden van zeelieden tussen Vlieland en Terschelling, op hun route van Kampen via de Zuiderzee (tegenwoordig het IJsselmeer) naar de Noordzee. Dit werd de eerste Brandaris. De toren werd echter te dicht bij zee gebouwd. Op 22 januari 1593 stortte de toren in zee.
Al in februari 1593 werd besloten dat er een tweede Brandaris gebouwd moest worden. Dit keer verder landinwaarts, op dezelfde plaatst als de huidige toren. Ook met deze toren ging het mis. In oktober 1593 stortte hij tijdens de bouw in, waarschijnlijk door het gebruik van slecht steen en een slordige werkwijze. Hier kwamen zes mensen bij om het leven.
Begin 1594 werd opnieuw begonnen aan de bouw van een baken op Terschelling, de derde Brandaris. Dit keer met succes, de toren bleef staan en staat er anno nu nog steeds. Het kaarslicht van de Brandaris bleek niet erg sterk te zijn, wat er toe leidde dat de toren na een tijd gedoofd werd. De toren diende een paar eeuwen vooral als dagbaken. Op 1 april 1834 werd begonnen met een grondige opknapbeurt voor Brandaris. Bij deze opknapbeurt werd er een nieuw lichthuis op geplaatst met daarin een draaiend vuurtorenlicht, het eerste in Nederland.
In 1907 volgde een nieuwe primeur voor de Brandaris. Er wordt een elektrisch draaiend licht geplaatst. In 1917 begon Philips met het ontwikkelen van een nieuwe lamp. Dit werd uiteindelijk een enorme gloeilamp met een diameter van dertig centimeter, de “Brandarislamp”. Deze werd op 13 juli 1920 voor het eerst gebruikt. Tussen 1976 en 1979 werd de Brandaris grondig gerestaureerd en gemoderniseerd. Tijdens deze restauratie werd een elektrische personenlift geplaatst. Weer een primeur in Nederland. In deze periode werd ook het verblijf bovenop de toren gebouwd. Ook kreeg de toren een radar installatie. In 1989 werd de Brandaris door het Ministerie van Verkeer en Waterstaat benoemd tot Centrale Meldpost Waddenzee. De toren heeft deze functie nu nog steeds. Een aantal vuurtorenwachters houdt met moderne apparatuur vanaf de toren 24 uur per dag de Waddenzee in de gaten.
De toren zelf is met zeven verdiepingen 53,66 meter hoog, het licht zit op 55,5 meter hoogte. Het licht van de toren is in een straal van 29 zeemijlen, zo’n 54 kilometer, zichtbaar en komt iedere 5 seconde voorbij.
Het karakteristieke beeld van de vrouw die wacht op hen die op zee zijn gebleven maar in het hart doorleven. U vind het zeeliedenmonument aan de linkerkant voorbij de veerhaven op West-Terschelling als u naar het groenestrand loopt boven op de heuvel.
Zes sculpturen vervaardigd uit grote blokken Labradorgraniet afkomstig uit Iddefjorden, een steengroeve op de grens van Zweden en Noorwegen. Dit graniet behoort tot het erfgoed van Terschelling sinds het Zweedse stoomschip Otto in 1903 met een lading van dat graniet bij Terschelling is vergaan. Leden van duikteam Ecuador hebben het graniet uit het schip geborgen. Elke sculptuur heeft een maritiem karakter. De beelden uit zee zijn gemaakt door Yaël Artsi-Moyal. U komt hier als u het fietspad aan de buitenkant van de waddendijk fiets ter hoogte van het bedrijventerrein net voor West Terschelling
